و یاگویی یکی دریای زخار

ز چرخ همتش می بارد اختر

چو خسرو را بر آن بینی عجب نیست

که گویی آن براقست این پیمبر

نهاد ستند برکوهان صرصر

شها ای لشکرت در آب و آتش

همال ماهی و جفت سمندر