چه موجبست کزینگونه خیر زاید و شر

ز بس که بودم ز اندوه دل خمول و ملول

یکی به زانوی فکرت فرو نهادم سر

به عقل گفتم کاندر جهان کون و فساد

بهم فتاده گروهی سه چار بیهده کار

گهی به کینه و گاهی به صلح بسته کمر

نه کس ز مقطع و مبدای کینشان آگاه