بخشت وری و فرو ریخت بسد از بادام

که بر به یوسف اخوان او ز میل پدر

چو این شنید فروبست چشم از سر خشم

بر آمد از بن هر موی من دوصد نشتر

بکند موی و برانگیخت لاله از عبهر

دوید بر مهش از دیده خوشه پروین

دمید بر گلشن از لطمه شاخ نیلوفر