ز قهر گفت به یک حبل که کرد حسود

دمید بر گلشن از لطمه شاخ نیلوفر

به پنج ماهی سیمین طپانچه زد بر ماه

به ده هلال نگارین همی شخود قمر

ترا که گفت که در کاخ خواجه رخت مبر

ثنای خواجه ایام حرز جان تو بس

تو مدح گوی و میندیش از هزار خطر