شکوه حزم تو در راه باد عاد کشد

ز شوق رقص کند در مشیمه مادر

به نفس نامیه گر هیبت تو بانگ زند

ز هیچ عرصه نروید گیاه تا محشر

ز بال پشه نمرود سد اسکندر

به هستی تو مباهات می کند گیتی

چنان که دوده آدم به ذات پیغمبر