ز یمن همت تو رشحه ریزد از آذر

به هستی تو مباهات می کند گیتی

چنان که دوده آدم به ذات پیغمبر

ز تف هیبت تو شعله خیزد از دریا

اگر جلال تو در نه سپهرگیرد جای

ز تنگ ظرفی افلاک بشکند محور

ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوان