دفتر درد و رنج را مسطر

موی ریشم ز رشک گشته سفید

چون پلاس سیه ز خاکستر

پیکرم از عروق برجسته

گفت چونی چگونه یی چه شدی

من بخوابستم ای شگفت مگر

تو نه آنی که چون سرین منت