بیهش این یک غنوده در بستر

قرب یک هفته گفتی از خلار

سیلی آمد ز باده احمر

بی خود آن یک فتاده در دهلیز

آن یکی گفت چشم انجم کور

وین یکی گفت گوش گردون کر

بنده آنجا نشسته با خواجه