شبی چنین که هوا بس که روی شسته به قار

سیه تر از دل عفریت بینیش پیکر

به خانه یی که ز جز وی کسش نبیند روز

مرا عبور تو در تیره شب فزود عبر

همی به چرخ ره قطب گم کند محور

شبی چنان که تو گویی جهان شعبده باز

بر آستین فلک دوخت دامن اختر