شبی چنان که تو گویی جهان شعبده باز

مرا عبور تو در تیره شب فزود عبر

شبی چنین که هوا بس که روی شسته به قار

همی به چرخ ره قطب گم کند محور

بر آستین فلک دوخت دامن اختر

ببین فقیری اگر یک دو قرص نان خواهد

به جای نان بفشان آبش از دو دیده تر