بر آستین فلک دوخت دامن اختر

شبی چنین که هوا بس که روی شسته به قار

همی به چرخ ره قطب گم کند محور

شبی چنان که تو گویی جهان شعبده باز

ببین فقیری اگر یک دو قرص نان خواهد

به جای نان بفشان آبش از دو دیده تر

و گر غریبی گم کرده راه بنگه خویش