و گر غریبی گم کرده راه بنگه خویش

بر آستین فلک دوخت دامن اختر

ببین فقیری اگر یک دو قرص نان خواهد

به جای نان بفشان آبش از دو دیده تر

رهش نما که همت رهنما شود داور

وگر یتیمی باشد مران به قهرش از آنک

خدای گوید اما الیتیم لاتقهر