خدای گوید اما الیتیم لاتقهر

و گر غریبی گم کرده راه بنگه خویش

رهش نما که همت رهنما شود داور

وگر یتیمی باشد مران به قهرش از آنک

ور آن نگار پری پیکرست در بگشای

مباد آنکه بماند دراز در پس در

همان نیامده از در یکی صفیر برآر