ور آن نگار پری پیکرست در بگشای

رهش نما که همت رهنما شود داور

وگر یتیمی باشد مران به قهرش از آنک

خدای گوید اما الیتیم لاتقهر

مباد آنکه بماند دراز در پس در

همان نیامده از در یکی صفیر برآر

که تا درآیم و تنگش درآورم در بر