جمیل و زشت چو روی عفیف در زیور

دراز و کوته چون عکس سرو در دیده

نگون و والا چون نور مهر در فرغر

درشت و نرم چو خوی الوف در زندان

چون نقش دریا در سینه جامد و خامد

چو عکس کوه در آیینه فربه و لاغر

به خیل وراد چو فواره در ترشح آب