وانگه به سر وگردن و ریش و لب و بینی

بنشست و قران خواند و بجنباند همی سر

فارغ نشده خلق ز تسلیم و تشهد

برجست چو بوزینه و بنشست به منبر

بس عشوه بیاورد و چنین کرد سخن سر

کای قوم سر خار بیابان که کند تیز

وآن بعره بز راکه کندگرد به معبر