گریان و من از خنده چوگل با رخ احمر

و آن گرزه آتش که زند بر سر عاصی

آن لحظه که در قبر نکیر آید و منکر

زان موعظه مردم همه از هول قیامت

خندیدم و خندیدنم از بهر خدا بود

زیراکه بد آن موعظه مکذوب و مزور

وعظی که بود بهر خدا با اثر افتد