در زمستان همه زان منتظر خورشیدند

شخص یک چند عزیزست چو آید ز سفر

خور چو تابستان زود آید و بس دیر رود

از ملاقاتش دارند همه خلق حذر

که بسی دیر طلوعست و بسی زودگذر

از عزیزیست مه یک شبه انگشت نمای

زانکه روزی دو نهان گردد هر مه ز نظر