گویی از عدل خداوند در او بود اثر

سیر چشمان را گر گرسنه می داشت چه غم

یک جهان گرسنه زو سیر شدی شام و سحر

ز اغنیا آنچه گرفتی به فقیران دادی

شهریاریست تو گویی که به هر شهر و دیار

برکشد رخت و نهد تخت به صدشوکت و فر

سی سوار ختنی واقفش اندر ایمن