زانکه بیخود رفت در خلوتسرای کردگار

سوماری کاو سخن گفتست با شاهی چنان

بوسه جای انبیا زیبد لب آن سوسمار

خلق از معراج او آگاه و او خود بیخبر

شور عشق احمدی بازم به جوش آورد دل

بلبل آری در خروش آید ز بوی نوبهار

عشق را معنی بلندست و خردها سخت پست