خسرو ایران محمد شه که اسم و رسم او

می نشاید فرق کرد الا ز روی اعتبار

باورت ناید به چشم سر نه با این چشم سر

فرق کن از روی معنی خواجه را با شهریار

تا به روز حشر ماند از محمد یادگار

آنکه جامه قدرتش را در ازل نساج صنع

از مشیت رشت پود و از حمیت بافت تار