خلق می گویند چون خورشید بنشیند به کوه

تا به روز حشر ماند از محمد یادگار

آنکه جامه قدرتش را در ازل نساج صنع

از مشیت رشت پود و از حمیت بافت تار

روز ش گردد خلاف من که دیدم چند بار

شه به شب خو رشید سان بر اسب که پیکر نشست

وز جمالش گشت همچون روز روشن شام تار