شه به شب خو رشید سان بر اسب که پیکر نشست

از مشیت رشت پود و از حمیت بافت تار

خلق می گویند چون خورشید بنشیند به کوه

روز ش گردد خلاف من که دیدم چند بار

وز جمالش گشت همچون روز روشن شام تار

آیت والنجم را آن لحظه بینی کز هوا

در جهد پیکان او بر خود خصم بد شعار