نونهال قامتش را لطف و خوبی برگ و بر

در دو چشم او امانت هرچه در مستی خمار

فتنه خوابیده در چشمش گروه اندر گروه

عنبر تابیده در زلفش قطار اندر قطار

پرنیان پیکرش را ناز و خوبی پود و تار

جادویی خیزد ز چشمش همچو وسواس از جنون

خرمی زاید ز چهرش چون طراوت از بهار