وز قفای او عجوزی دیو-خوی و زشت- روی

عنبرآمیزست زلفش همچو مشکین زلف یار

گر چنین رویی به شب در مجلسی حاضر کنند

شمع بی پروا زند خود را بر او پروانه وار

کز بنی الجان مانده در دوران آدم یادگار

بینیش چون خرزه خر خاصه هنگام نعوظ

چانه اش چون خایه غرخاصه هنگام فشار