کای دانه مشیت و ای ریشه وجود

جز اینکه باش و میوه پنهان کن آشکار

در ذات خود چو نور تراکردگار دید

با تو خطاب کرد ز الطاف بی شمار

باش این زمان که از تو پدید آورم شمار

از حزم تو زمین کنم از عزمت آسمان

از رحمت تو جنت و از هیبت تو نار