قاآنیا عجب نه اگر ترزبان شوی

ماند به سرو ناز که روید ز جویبار

در پیش روی او چو عدو برکشد غریو

ماند همی به رعدکه نالد به نوبهار

کت آب می چکد همی از شعر آبدار

تا جیب بوستان شود از ابر پر درم

تا صحن گلستان شود از باد پرنگار