زیور چه می نهی زیور تراست ننگ

چندت زبان خموش چندت روان فکار

پیش آر چنگ و نی بردار جام می

بفشان ز چهره خوی بنشان ز سر خمار

زینت چه می کنی زینت تراست عار

زیور ترا بس است آن موی چون عبیر

زیث ترا ببب ن اس آن روی چون نگار