مهرش سرشته اند در جان آدمی

کوه ار ندیده یی در بحر بی کنار

از ترکتاز مرگ ایمن بود روان

از حزمش ار کشد بر گرد تن حصار

ورنه نیافتی جان در بدن قرار

گر نام خسروان یکباره حک کنند

آثار او بس است زآن جمله یادگار