تو پروری ای ماه به مرجان در شهوار

زلف تو بود نافه و آن نافه پر از چین

روی تو بود ماه و بر او عقرب جرار

تا داده صدف داده همی پرورش در

دلهای بینباشته در چاه نبینند

ببیند همی بر زنخت چاه نگونسار

غافل که درین زیرکله خرمن مشکست