من گشته بدی در قفس برد گرفتار

از باد چمن زردتر از گونه عاشق

از ابر فلک تارتر از طره دلدار

من مانده بدی با نفس سرد مشوش

آزادی من با اثر بذل تو آسان

آسایش من بی نظر فضل تو دشوار

هرسو نگر م نیست بجز مویه مرا جفت