کشیدند لشگر سوی دامغان

هزار و صد و شصت گرد دلیر

به یک زخم شد کشته چون نره شیر

برفتند ترکان ز پیش مغان

وزانجا به جیحون نهادند روی

خلیده دل و با غم و گفت وگوی

شکسته سلیح و گسسته کمر