از بهر حفر چاه ز بس تیشه زد به خاک

تا اوج ماه با گچ و ساروجش استوار

آری کدام مزد بهست از رضای شه

وز التفات خواجه و تایید کردگار

چشم زمین ز سوز درون گشت اشکبار

یوسف شنیده ام که به چه گریه می نمود

او بود یوسفی که چه ، از وی گریست زار