ذکر محامدت نتوانم یک از هزار

شاه جهانگشای محمدشه آنکه هست

جانسوز تیغش از ملک الموت یادگار

ای خسروی که تا به دم روز واپسین

خصم تو همچو خاک نخواهد شدن بلند

الا دمی که در سم اسبت شود غبار

یا همچو آب میل صعود آن زمان کند