با چشم اشکبار و دوگیسوی مشکبار

شخ بر و که نورد و جهانگرد و گرم سیر

کم خسب و پرتوان و زمین کوب و رهسپار

کز پی نگارم آمد و تنگم عنان گرفت

در زیر مه فراشته از سیم ساده سرو

بر برگ گل گذاشته از مشک سوده تار

مویی به بوی سنبل و رویی به رنگ گل