گاهش چو روح در تن کند او زان قرار

یا حبذا ز تیغ تو آن پاسبان بخت

کز وی اساس دولت و دینست استوار

گاهش چو عقل در سرگردنکشان مقر

نبود شگفت اگر ملک الموت خوانمش

از بسکه هست چون ملک الموت جان شکار

جز مور جوهرش که به کین اژدها کش است