پرتوش از فرش هر ساعت تتق بندد به عرش

حور و غلمان هر دو از جنت دویدند آشکار

آن ز بهر پود زلف خویشتن دادش به دست

وین برای تار جعد خود نهادش در کنار

پرتو خواجه است گویی این قبای شاهوار

این قبا را فی المثل بندی اگر بر چوب خشک

چوب گردد سز و خرم همچو سرو جویبار