گه فروزم همچو نور وگاه تنورم همچو نار

سرو خیزد ازکنار جوی و هر ساعت مرا

از غم آن سرو قامت جوی خیزد از کنار

روی او نورست و خویش نار و من زان نار و نور

خط او مورست و مویش مار و من زان مار و مور

گه بدن کاهم چو مور و گه به خود پیچم چو مار

خار خار مار تار زلف او دارم به دل