که شاخ شو کت او خشک باد و زرد و نزار

بهار را که بدو پشت عشرتست قوی

بخواند و گفت که ای جیش عیش را سالار

شنیده یی به گلستان چه ظلم کرده خزان

کفیده حنجر بلبل دریده معجر گل

گسسته طره سنبل شکسته پشت چنار

ردای سبزه ربودست و گوشوار سمن