آتش اندر ابر می بارند امشب یا به طبع

زانکه از دیر آمدن شرمنده بود و خاکسار

یا نه باز از هجر خاکپای شه شرمنده است

زان رخش سرخست زآتش همچو روی شرمسار

آتش سوزنده همچون تیغ شه شد آبدار

یا خیال تیغ شه اندر دل آتش گذشت

پای تا سر آب شد از شرم تیغ شهریار