ز بس مراع و مواشی ز بس ضیاع و عقار

ز عکس ساقی و رنگ شراب و طلعت گل

پیاله گشته به هرگوشه مطلع الانوار

ز بس قلاع و صیاصی ز بس بقاع و قصور

به ساحتش نبود شخص را مجال گذر

به عرصه اش نبود مرد را طریق گذار

صوامعش چو ارم گشته کعبه اشراف