گفتش کیی بگفت منم خضر و آن دگر

آبی ندیده بود در آن خاک شوره زار

پیری به یزد دید شبی خضر را به خواب

در دست دست خواجه راد بزرگوار

خواجه است کم به مکه برادر شدست و یار

روبا حسین بگو که برآور از آن زمین

ماننده فرات یکی آب خوشگوار