آدمی بایدکه در هرکار باشد بردبار

لب فراز آرید و آغوش و بغل خالی کنید

کزشما بی زحمتی هم بوسه خواهم هم کنار

لب به شکر بگش دند وگفتند ای غریب

موزه غربت برون آور نفس را تازه کن

گرد از سبلت برافشان ریشکان لختی بخار

ساعتی بنشین به راحت آب سرد اندک بنوش