گفتش ای نادان تو از راز نهانی غافلی

باغها آراستی هریک به خوبی قندهار

صدهزار افزون نهال تازه کشتی وین عجب

کان همه بالید و خرم گشت و برگ آورد و بار

سم و زر را صیرفی داندکه چون گیرد عیار

عجزمن چون دیدحاجی خواست کز اعجازخویش

در وجود من نماید قدرت خویش آشکار