بیامد نهانی به نزدیکشان

بماندند با درد و رخساره زرد

پیمبر یکی بد به دل با گراز

همی داشت از آب وز باد راز

برافروخت جانهای تاریکشان

مترسید گفت ای بزرگان که شاه

ندید از شما آشکارا گناه