گرچه مدیح ترا طول سخن درخورست

زال فلک را برآر دیده چو اسفندیار

پادشها چون حبیب وصف تو نادر نمود

به که کند بر دعا وصف ترا اقتصار

لیک نکوتر بود در همه جا اختصار

تا که به گیتی بود خاک زمین را سکون

تاکه به عالم بود دور فلک را مدار