نموده عشق تو ما را بدین دو چار دوچار

جو بر مزار من افتد گذارت از پس مرگ

مشو ز غصه من زار و بر مزار مزار

غم و الم تب و تاب اشک و آه سوز و گداز

دو مار زلف تو گویی دو مار ضحاکست

ز جان خلق برآورده آن دو مار دمار

مراست در دل از آن زلف پرشکنج شکنج