ابر شد سنجاب پوش و بر تنش بنشست خوی

باغ گویی خلخ و نوشاد دارد در کنار

مرغ نالیدن گرفت و مرغ بالیدن گرفت

مرغ شد زی مرغزار و مرغ شد بر مرغ زار

دود در چشم هوا پیچید از آن شد اشکبار

باژگون دریاست پنداری سحاب اندر هوا

کز تکش ریزد همی بر دشت در شاهوار