بس که پر رومی نگارست از شقایق کوهسار

مغز خا از عطسه بادش ایدون مشکب ری

چهر باغ ازگریه ابرست اینک آبدار

ببب که پرچینی حریرست از ریاحین آبگیر

باد تا غلطد نغلطد جزیه بر چینی حریر

چشم تا بیند نبیند جز که بر رومی نگار

هم ز زنبق پر زگوش پیل بینی بوستان