ابر با روی گرفته در همی آرد نثار

باد ازین عنبر به زلف سبزه پاشد غالیه

ابر از آن گوهر به گوش لاله بندد گوشوار

غنچه با طبع شکفته زر نهان سازد به جیب

این بود با جود فطری چون لئیمان ترش روی

آن بود با بخل طبعی چون کریمان شادخوار

سرو پرویزست و گل شیرین و بستان طاقدیس